Filed under: - ข่าวภาพยนตร์
พรุ่งนี้ก็วันเสาร์อีกแล้วสินะ ความทรงจำเมื่อเสาร์ที่แล้วยังมิทันเลือนหาย เพราะมีการตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากสื่อต่าง ๆ วันนี้วันศุกร์ น่าจะเป็นวันสุขของเรา แต่ฉันขอระบายความอัดอั้นตันใจผ่านตัวอักษร เพราะรู้สึกจุกใจ ไม่สุขใจ เก็บไว้ไม่ไหวแล้ว เป็นพลังเงียบมานานจนเงียบต่อไปไม่ได้แล้ว ร้องไห้ไม่ออก ได้แต่ร้องไห้ในใจตลอดมา
ฉันเคยได้ยินคนตาดีหลายคนพูดว่า “ตาบอดก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องเห็นสิ่งเลวร้าย” ไม่จริงหรอก! แม้ตาสองข้างที่บอดสนิทเป็นประตูสองบานที่ปิดตาย แต่ยังมีประตูอื่น ๆ เป็นช่องทางรับรู้สิ่งต่าง ๆ ทั้งดีและร้าย มันยังคงทำหน้าที่นี้อย่างซื่อสัตย์เสมอ ได้แก่ หู จมูก ลิ้น กาย (มือสัมผัส) และประตูกลาง คือสมองและจิตใจ ประตูที่ทำงานหนักที่สุด คือ หู
เสียงปืนที่ฉันได้ยินผ่านเครื่องรับโทรทัศน์เมื่อบ่ายวันเสาร์และค่ำวันนั้น ทำให้เสียงเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาดังก้องอยู่ในหัว เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ! ปีนั้นฉันจำได้ว่า หลังจากเรื่องยุติลง สถานีโทรทัศน์ได้นำภาพและเสียงมาประมวลทบทวนกัน ฉันยังจำเสียงแกนนำผู้ชุมนุมในยุคนั้นร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีพร้อมกับเสียงปืนที่ดังไม่ขาดนัด เสียงปืนในปีนั้นและปีนี้ ไม่ว่าจะใช้กระสุนยาง กระสุนกระดาษ หรือกระสุนจริงก็ตาม มันยังคงเป็นกระสุนฝังใจฉันเรื่อยมา
ได้ยินครั้งใดก็ปวดใจทุกครา ฉันพยายามจะไม่ยึดติดว่า ใจดวงนั้นเป็นของฉัน ดูจิตแล้วพยายามบอกตัวเองว่า จิตดวงนั้นไม่ใช่ของฉัน เป็นเพียงขณะหนึ่งของจิตที่กระทบกับความรับรู้และความรู้สึกเท่านั้น แต่ก็มิอาจถอนอัตตาความเป็นคนไทยออกไปได้ คนไทยคนหนึ่งที่รู้สึกว่าจิตใจปวดร้าวเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่ฉันอยู่ไกลสถานที่เกิดเหตุยังรู้สึกขนาดนี้ แล้วคนที่อยู่ใกล้กว่าจะรู้สึกขนาดไหน แต่จะไกลหรือใกล้ก็อยู่บนผืนแผ่นดินเดียวกัน
ถ้าไม่มีแผ่นดินไทย ฉันคงไม่มีวันนี้ ทวด ปู่ ย่า ตา ยาย ย้ายถิ่นฐานจากแผ่นดินใหญ่มาพำนักพักพิงบนแผ่นดินผืนนี้ ท่านได้ประกอบสัมมาชีพ สร้างครอบครัว สืบต่อวงศ์วานว่านเครือมาจนถึงปัจจุบัน ร่างของทวด (แม่ของย่า) ปู่ ตา และยายผู้ล่วงลับก็ฝังใต้แผ่นดินผืนนี้ ฉันได้เกิดและอาศัยบนแผ่นดินผืนนี้เช่นกัน ฉันจึงนิยามตนว่าเป็นคนไทยเชื้อสายจีนคนหนึ่งที่สำนึกคุณแผ่นดินไทย มีความรู้สึกไม่ต่างไปจากคนไทยคนอื่น ๆ ที่เห็นคนไทยฆ่ากันเอง
บรรพบุรุษของไทยแต่โบราณได้ใช้เลือด เนื้อ ชีวิต และความลำบากยากเข็ญเข้าแลกกับเอกราชของชาติไทย พวกเราจึงเป็นไทยอยู่มาได้ถึงทุกวันนี้ ฉันขอร้อง ขอวิงวอนลูกหลานไทย โปรดอย่าใช้เสียงปืนทำลายสิ่งที่บรรพบุรุษได้สร้างไว้ หากเสียงปืนเป็นสัญญาณแห่งชัยชนะ มันคือชัยชนะที่แท้จริงหรือ? ใครชนะ ชนะแล้วได้อะไร เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองอย่างไร? หากเป็นชัยชนะบนความอปยศอดสู มันจะเป็นชัยชนะที่ควรได้หรือไม่? ลองคิดดูให้ดี
ระบายความครบถ้วนกระบวนจิต
จงพินิจคิดตามสักครู่หนึ่ง
ความระกำทุกคำที่คำนึง
ฉันจึงใช้น้ำหมึกแทนน้ำตา
ทัชชา ปิยวัฒนเมธา
16 เมษายน 2553
ให้ความเห็น ห่างไกล
ใส่ความเห็น
